CUT;NC16 - OH! MY NERDY

/16'/

        ลู่หานพ่นลมหายใจแรงจนผมปลิวก่อนจะกัดเบาๆเข้าที่จมูกโด่งเป็นสันนั่นด้วยความหมั่นเขี้ยว คนตัวสูงย่นหน้า ไม่ได้แสดงความรู้สึกเจ็บปวดอะไร 

        แขนแกร่งกอดกระชับร่างเล็กมากกว่าเก่า มือหนาซุกซนไปทั่วก่อนจะไปหยุดจ่ออยู่ที่หน้าช่องทางที่เขากระทำชำเราอย่างรุนแรงไปเมื่อคืน 

        และชั่ววินาทีนั้น เซฮุนก็นึกอะไรบางอย่างขึ้นมาได้ เขารู้สาเหตุอาการปวดท้องแบบไม่มีที่มาของลู่หานแล้ว 

        ร่างสูงส่งปลายนิ้วของตัวเองเข้าโพรงปากเล็ก ฝืนบังคับให้อีกฝ่ายโลมเลียมัน ก่อนจะดึงออกมาแล้วสอดเข้าไปในช่องทางรักที่บวมนูน 

        ลู่หานสะดุ้งเฮือก ปลายเท้าจิกเกร็งอย่างไม่รู้ตัว นิ้วร้อนควานควงไปทั่วราวกับต้องการจะเสาะหาอะไรบางอย่าง และตอนนั้นเองที่น้ำสีขาวขุ่นไหลออกมาตามร่องขาขาวเป็นทางยาว

        “เออ เมื่อคืนนี่เสร็จข้างใน” ร่างสูงสารภาพ “ขอโทษนะครับ” 

        ริมฝีปากหนาจูบเข้าที่ก่ำแก้มเนียนอย่างทะนุถนอม ลู่หานพยักหน้าเชื่องช้า ริมฝีปากบางเผยออ้าหอบหายใจ ดวงตากลมโตฉ่ำน้ำเปิดปรือมองอีกฝ่ายด้วยความรู้สึกหลากหลาย

        “อย่าทำหน้าแบบนั้นสิ” เซฮุนกระซิบเสียงผะแผ่วที่ใบหูเล็ก 

        ลู่หานไม่เคยรู้ว่าน้ำเสียงของเซฮุนนุ่มนวลขนาดไหนจนกระทั่งได้มาตั้งใจฟังในเวลาอย่างนี้

        สุ่มเสียงอ่อนโยนซึมซาบเข้าไปในร่างเขาก่อนจมหายไปอยู่ที่ไหนสักแห่ง 

        ริมฝีปากนุ่มถูกครอบครองอีกครั้ง รสจูบอ่อนหวานใคร่อารมณ์ทำเอาสติหลุดลอย มือหนาทำหน้าที่เป็นนักสำรวจอีกครั้ง ในดินแดนที่คนตรงหน้าเป็นเจ้าของ ร่างสูงล้วงล้ำเข้าขั้น ถึงเขตอันตราย 

        ถึงแม้จะรู้ว่ามันไม่สมควร เขาได้สติแล้ว ตาสว่าง ไม่ได้ถูกครอบคลุมด้วยฤทธิ์ยาใดๆ ทว่าเขาไม่สามารถหยุดยั้งตัวเองได้ 

        ความปรารถนาที่จะย่ำยีผิวกายขาว จูบย้ำซ้ำสร้างรอยมลทินนั้นแรงกล้าเกินจะปฏิเสธ 

        แก่นกายเร่าร้อนสอดเข้าช่องทางรักสีสดอย่างรวดเร็วในคราวเดียว 

        ง่ายดาย ไม่ต้องเสือกไส โพรงเนื้ออ่อนนุ่มดูดกลืนเขา อุณหภูมิเปลี่ยนแปลงฉับพลัน ความอบอุ่นแผ่ซ่าน 

        ใบหน้าใสเชิดขึ้น จมูกรั้นสูดอากาศเข้าเต็มปอด ดวงตากลมโตที่ปิดสนิทค่อยๆเปิดขึ้นมองตรงแน่นิ่งมาที่เขา

        “ขยับสิ” เสียงหวานออกคำสั่ง 

        รอยยิ้มพร่างพรายที่มุมปาก คนตัวเล็กก้มหน้างุด ท่อนแขนยาวคงพาดยาวอยู่ที่ลาดไหล่กว้าง ร่างสูงโน้มใบหน้าเข้าไปใกล้ สูดกรุ่นกลิ่นจากแก้มใส 

        ชั่ววินาทีที่ผิวเนื้อกระทบกระทั่งกัน ลมหายใจอุ่นร้อนราดรด เสียงครางหลุดออกจากริมฝีปากอย่างสุขสม 

        ทั้งสองต่างรู้สึกได้ว่ามันมีบางอย่างเกิดขึ้น...ระหว่างที่ร่างกายเชื่อมต่อกันแน่นแฟ้นราวกับละลอกคลื่นกับผืนน้ำ 

        หัวใจที่ต่างคนต่างคิดว่าอยู่ห่างไกล ตอนนี้ก็ดูเหมือนว่ามันจะขยับใกล้กันจนแทบจะแนบสนิทเป็นเนื้อเดียว 

        ทว่าไม่มีใครพูด เรื่องเกี่ยวกับความลับของหัวใจข้างซ้าย – ที่กำลังโดนหลอมละลาย

        “เซฮุน…”

        และก็คงจะไม่มีใครพูดออกมา

        “ครับผม...”

        จนกว่าจะถึงเวลา 

#ficmynerdy

ก็ไม่รู้ว่ามีสิทธิ์เรียกตัวเองว่าเอ็นซีได้ไหม55555555555555555555555555555555555555555555555555555555555555555555555555555555555

กลับไปคอมเม้นท์ได้ที่หน้าเว็บ DEK-D ยาวไปเลยนะฮะ

CUT;NC15 - OH! MY NERDY

       

/'15/

         ลู่หานถูกเซฮุนดึงเข้าไปหาโดยที่ไม่ทันได้ตั้งตัว ร่างทั้งร่างโน้มเอียงทับอีกฝ่าย เขาจิ๊ปากอย่างหงุดหงิดใจตอนที่เห็นว่าใบหน้านั่นอยู่ห่างไม่ถึงคืบ 

        ดวงตาสีเข้มฉายแววหื่นกระหายฉายชัดแจ้ง ริมฝีปากหนาเผยอออกหอบหายใจ กรุ่นกลิ่นแห่งกายโดดเด่น ลู่หานรู้สึกเหมือนจะเสียสติไปชั่วครู่ 

        จมูกโด่งสันฝังลงที่ก่ำแก้มใส ซุกไซร้ลากไล้ลงมาที่ลำคอ มือซุกซนสอดใส่เข้าเสื้อยืดสีอ่อนอย่างไม่รีรอ

        ฝ่ามืออุ่นร้อนสร้างสัมผัสแปลกใหม่ ผิวกายเย็นเยียบของลู่หานเริ่มมีความรู้สึก ราวกับมีใครมาจุดไฟอยู่ในร่าง เขาถูกกระตุ้นให้ติดได้โดยง่าย 

        เปลือกตาสีอ่อนปิดลงอย่างช่วยไม่ได้ เขาจินตนาการถึงเรียวนิ้วที่ประพรมอยู่ทั่วร่าง 

        และตอนนั้นเองที่มือหนาสอดเข้าไปในกางเกงขาสั้นของเขา สติสัมปชัญญะที่หลุดลอยหายไปก็กลับเข้าร่างมา

        “ไม่ๆ อีเหี้ย ไม่” ลู่หานผละตัวออกจากเซฮุนอย่างแรง

        กูจะไม่ยอมเสียเอกราชที่เฝ้าทะนุถนอมมาตลอด 24 ปีให้ใครเด็ดขาด

        “ทำไม” เสียงแหบห้าวถามขึ้นอย่างใส่อารมณ์

        “มึงยังมีหน้ามาถามอี๊กก” 

        ไม่ทันที่จะได้สาธยายความอะไรต่อ สุ่มเสียงทั้งหมดก็ถูกดูดกลืนหาย ริมฝีปากอบอุ่นประกบเข้าอย่างลึกซึ้ง ดูดดื่มเข้มข้น 

        นิ้วเรียวยาวของคนตัวสูงสอดเข้ามาในโพรงปากนุ่ม บังคับให้ปากเล็กเผยออ้ามากกว่า เขาจะได้ลุกล้ำพื้นที่ได้อย่างสะดวก 

        และแล้วสติของลู่หานที่เพิ่งกอบกู้มาได้เลือนรางหลุดหายไปอีกครั้ง ... 

        คราวนี้ไม่มีทีท่าว่าจะกลับมาง่ายดายเหมือนเก่า เซฮุนเรียนรู้ที่จะไม่ทำอะไรกระโตกกระตาก 

        ค่อยๆตะล่อมหลอกล่อจนเหยื่อแสนอ่อนไหวติดกับ สัมผัสบางเบายั่วเย้าปลุกอารมณ์ 

        ลู่หานเตลิดไปไกลเกินกว่าจะกู่ตัวเองกลับ ทุกอย่างราบลื่น พวกเขาสัมผัสซึ่งกันและกันด้วยความหลงใหล มันแปลกใหม่แต่ก็ไม่ผิดธรรมชาติ ลู่หานโอนเอียงใจจำยอม 

        ทว่าเมื่อเรียวนิ้วสอดฝืนเข้าช่องทางคับแคบ ความตระหนักรู้ของลู่หานก็กลับมาอีกครั้ง 

        เขากระถดตัวหลบหนี ใบหน้าแดงก่ำ พยายามอย่างยิ่งที่จะรวบรวมน้ำเสียงเพื่อพูดอะไรบางอย่าง 

        “มึง คือ มันไม่ได้” 

        เสียงหวานละล่ำลักออกไป ทว่าดูเหมือนอีกฝ่ายจะไม่ได้สนใจสุ่มเสียงนั้น ยังคงทำตามอำเภอใจ ริมฝีปากหนาจูบซับเบาๆที่ลำคอขาว 

        ลู่หานรู้ดีว่าผู้ชายตรงหน้าคนนี้ไม่ใช่ใครที่เขาเคยรู้จัก แต่การจะปฏิเสธสัมผัสนั้นมันไม่ง่ายอย่างที่คิด 

        “เซฮุน หยุดเถอะนะ...” 

        “พูดเสียงกระเซ้าแบบนี้ใครจะไปหยุดได้วะ”

        และตอนนั้นเองที่ลู่หานหลุดออกจากภวังค์แห่งอารมณ์ ดวงตาที่เปรยปรือยั่วเย้าตื่นเต็มตา ริมฝีปากที่เผยออ้าหุบลงฉับพลัน

        “ได้ งั้นกูจะพูดแบบดุดันละนะ— เซฮุน หยุดไอ้สัด ถ้ามึงไม่หยุดกูจะตัดไข่มึง!” 

        ลู่หานพูดกระแทกเสียงพร้อมกับผลักร่างสูงออกจากกาย เซฮุนทำหน้าเหวอไปพักหนึ่ง ยีหัวอย่างหงุดหงิดใจ ก่อนจะสารภาพกับคนตัวเล็กออกไป

        “ตอนนี้น่ะนะ กูไม่ไหวแล้ว ทรมานมาก ร่างกายมันร้อนไปหมด”

        “เออรู้ แต่ที่ไม่รู้คือทำไมมึงถึงเป็นแบบนี้” 

        “กูก็ไม่รู้” 

        “งั้นตอนนี้สิ่งที่มึงคิดในหัวคืออะไร” ลู่หานถามออกไป

        “อยากเอามึง อยากเอาจนกว่ามึงจะลุกไม่ได้” 

        และเมื่อได้ยินคำตอบแบบนั้น ลู่หานก็ติดสตั๊นไปหกสิบวิ เขาก็รู้แหละนะเรื่องแบบนั้น แต่ไม่คิดว่าเจ้าแว่นนี่จะพูดออกมาแบบโจ่งแจ้งขนาดนี้

        “เยี่ยมมากไอ้เพื่อนยาก” 

        คราวนี้เป็นเขาที่ยีเรือนผมของตัวเอง ดวงตากลมโตเสมองร่างสูงที่นั่งห่างออกไปไม่ไกลนัก 

        เซฮุนสวมใส่เสื้อผ้าอยู่ครบ ไม่มีส่วนไหนผิดปกตินอกเหนือจากใบหน้าหื่นกระหายกับแก่นกายที่แข็งขืนเด่นชัด ลมหายใจหอบถี่นั่นทำให้เขานึกถึงอะไรบางอย่าง 

        ร่างสูงตอนนี้คล้ายกับสัตว์ที่กำลังเข้าฤดูผสมพันธุ์ และเมื่อคิดได้แบบนั้นเขาจึงเอ่ยถามอีกฝ่ายออกไป

        “ก่อนหน้านี้มึงกินอะไรเข้าไป”

        “น้ำ” เสียงแหบห้าวร้องตอบ 

        “น้ำเหี้ยไร”

        “เชี้ย มึง กูไม่ไหวแล้ว” ร่างสูงกระโจนเข้าใส่เขาราวกับสัตว์ร้ายที่วิ่งเข้าตะครุบเหยื่อ

        “เดี๋ยวก่อนไอ้สัด ตอบกู มึงกินน้ำอะไรเข้าไป”

        “น้ำสีส้มในตู้เย็น!” 

        เสียงห้าวตะคอกใส่ก่อนจะถอดกางเกงขาสั้นของเขาออกอย่างรวดเร็ว

        และตอนนั้นเองที่ลู่หานตระหนักได้ถึงความผิดพลาดครั้งใหญ่ในชีวิตรอบที่ 3548 

        ใบหน้าหวานเบ้เหยเกอย่างสุดจะเซ็งกับชีวิตบัดซบ 

        น้ำนั่นเป็นหนึ่งในตัวอย่างผลการทดลองของเขา เมื่อต้นเดือนมีบริษัทคู่ค้ารายใหญ่ต้องการให้แลปของเขาผลิตตัวยาที่มีผลกระตุ้นความต้องการทางเพศ 

        ผลการทดลองในระยะแรกนั้น มันไม่เป็นผลดีเท่าไหร่นัก เขาจึงคิดว่าจะเอามันมาปรับสูตรอะไรเล็กน้อยให้มันได้ผลที่มีประสิทธิภาพร่วมกับเพื่อนที่ทำงานอยู่คนละแลปแต่มีความรู้ความสามารถเรื่องยา 

        เขาเลยนำมันกลับมาห้อง กะว่าพรุ่งนี้หลังเลิกงานจะเดินทางไปหาเพื่อน 

        แต่แล้ว แต่แล้ว แต่แล้วววว ... 

        “แล้วมึงแดกเข้าไปทำไมอีควาย แดกทำไมมม” 

        มือบางตบตีเข้าที่แผ่นอกแกร่ง ขาเรียวดีดดิ้นไปมา ยาก็ไม่ได้แก้ แถมยังต้องมาตกอยู่ในสถานการณ์ห่าเหวนี้อีก 

        และระหว่างที่ลู่หานกำลังกล่าวโทษบุญกรรมที่ทำมาน้อยของตัวเองอยู่นั้น

         เขาก็คิดขึ้นมาได้ว่า หรือความจริงแล้วแต้มบุญของเขามันจะไม่หมดเสียทีเดียว การที่เซฮุนดื่มยาเข้าไปแบบนี้ก็เป็นการดีไม่ใช่หรือที่จะทดสอบประสิทธิภาพของยาในตัวคนจริงๆ 

        แต่ว่า...เราจำเป็นต้องพลีกายเพื่องานขนาดนี้กันเชียวหรือ วินาทีนั้นเขาเข้าใจความรู้สึกทหารกล้าที่เสียสละตนเองเพื่อชาติในทันที

        ลู่หานชั่งใจอยู่นาน ในขณะที่อาการของเซฮุนก็ดูเหมือนจะทวีความรุนแรงขึ้นเรื่อยๆ แก่นกายนั่นแข็งขืนปูดโปนพ้นเนื้อผ้า 

        เขาเข้าใจความรู้สึกที่แสนทรมานจากการที่ไม่ได้ปลดปล่อยดีมากกว่าใคร 

        “กูยอมแค่ครั้งนี้ครั้งเดียว...นะ” 

        ลู่หานเอ่ยอย่างเสียไม่ได้ สีหน้าของคนตัวสูงดีใจเหมือนลิงโลด ก้มลงหอมแก้มใสซ้ายขวา เขาถอนหายใจอย่างปลงตก

        จริงๆแล้วเขาก็รู้ดีว่าตัวเองนั้นไม่สามารถปฏิเสธอีกฝ่ายได้ 

        นัยน์ตาสีน้ำตาลคู่นั้นมันมีอะไรบางอย่างที่ดึงดูดเขามากกว่าความใคร่ตัณหาที่เกิดจากความผิดพลาด 

        วูบหนึ่งเขามีความรู้สึกว่าเซฮุนต้องการเขาจากใจจริง

        มันคงไม่เสียหายอะไรมากนักหรอก เขาคิดแบบนั้น และเขาก็ได้รับรู้ในเวลาต่อมาว่าที่ตัวเองคิดไปนั้นผิดถนัดสิ้นดี!

#ficmynerdy

เป็นเอ็นซีที่ไม่ควรเรียกตัวเองว่าเอ็นซีอะ5555555555555555555555555555555555555555555555555555555555555555555555555555555555555555555555555555555555555555555555555555555555555555555555555555555555555555555555555555555555555555555555555555555555555555

CUT - DRUNK ON DEAR CH. 14

/'14/

ทันทีที่กลับมาถึงคอนโดหรู ยังไม่ได้เปิดไฟ หรือถอดรองเท้ากันให้ดิบดี ทั้งสองคนก็กระโจนเข้าหากันราวกับโหยกระหายกันมาแสนนาน 

ริมฝีปากถูกดึงดูดเข้าหากันคล้ายกับแม่เหล็กขั้วบวกและลบ เรียวลิ้นเกี่ยวกระวัดกันซ้ำแล้วซ้ำเล่า ฝ่ามือปัดป่ายทั่วร่างกายซึ่งกันและกันเร่งเร้าความต้องการที่มีมากอยู่แล้วให้ทยานสูงยิ่งขึ้น

ร่างสูงโอบอุ้มคนรักเอาไว้ด้วยแขนแกร่งพาเดินไปยังห้องนอน เมื่อถึงเตียงกว้างก็วางอีกฝ่ายลงและคลานทับอย่างรวดเร็วราวกับกลัวว่าถ้าหากร่างกายหลุดขาดออกจากกันและกันแม้เพียงเสี้ยวนาทีอีกฝ่ายจะหายไปและบทเพลงรักในคืนนี้จะต้องจบลง

เขากดจูบย้ำอีกครั้งที่ริมฝีปากนุ่ม สองมือข้างทำการปลดเปลื้องอาภรณ์ของอีกฝ่ายออกจนไม่เหลือแม้แต่ชิ้น 

ปลายนิ้วเย็นบรรเลงลงบนผิวกายขาวเนียนที่ร้อนผ่าวของคนรัก ขบเม้มที่ซอกคอย้ำซ้ำหลายจุด เลื่อนลงต่ำมาที่หัวไหล่ขาว และสิ้นสุดที่ยอดอกสีสวย ทั้งปลายลิ้นและนิ้วมือต่างทำหน้าที่ได้ดีเสมอกันจนร่างเล็กครางเสียงหวานเป็นที่น่าพอใจ

ลู่หานหอบหายใจหนักหน่วง หน้าอกกระเพื่อมขึ้นลงเหมือนระลอกคลื่นทะเลในวันที่มีพายุ เซฮุนละออกจากตัวเขาไปแล้ว เพียงชั่วขณะเท่านั้น เขาปรือตามองอีกฝ่ายที่กำลังปลดกระดุมเสื้อเชิ้ตสีขาวด้วยมือเดียว 

และไม่รู้ว่าตอนนั้นหัวสมองกำลังคิดอะไร เขาประมวลผลมันไม่ทัน รู้ตัวอีกที มือมันก็ไปปลดกระดุมที่เสื้อเชิ้ตนั่นแล้ว 

เซฮุนยกยิ้มบางเบาก่อนจะกล่าวประโยคคำสั่งที่ชวนให้รู้สึกวาบหวาม

"ถอดเข็มขัดให้ด้วยสิ" 

และลู่หานก็กลายเป็นลูกแมวน้อยที่แสนเชื่อง มือเล็กปลดเข็มขัดหนังสีดำของอีกฝ่ายออก ตามด้วยกระดุมกางเกงเม็ดเล็กนั่น 

"เก่งมาก เด็กดี..."

จากนั้นเอนกายทิ้งตัวลงกับเตียงกว้างอย่างเก่า ร่างสูงคลานทับเขาอีกครั้ง มือหนาลูบไล้เรือนผมอย่างอ่อนโยน เสแสร้งแกล้งทำว่าตัวเองเป็นชายผู้ใจดี แต่ความจริงนั้น ไม่ใช่ 

เขารู้ ... 

ลู่หานกัดเข้าที่ปลายนิ้วนั่นอย่างแรงแต่เซฮุนไม่ได้แสดงถึงความเจ็บปวดนั้นแต่อย่างใด และนั่นทำให้เขานิ่งค้างไปชั่วครู่ ก่อนจะใช้ลิ้นลามเลียปลายนิ้วนั่น น้ำใสอาบเยิ้มทั่วปลายนิ้วจนชื้นแฉะ 

ร่างสูงใช้ปลายนิ้วนั้นแหละสอดแทรกเข้าไปในทางรักที่แสนจะคับแคบ และเพราะเป็นครั้งแรก ร่างเล็กสะดุ้งตัวเกร็งด้วยความเจ็บปวด น้ำตาไหลซึมที่ดวงตาคู่สวย

"อึก หมอ .. มันเจ็บ .."

"เจ็บตรงไหนครับ ไหนบอกหมอสิ" 

อีกฝ่ายทำเสียงคล้ายกับห่วงใยแต่ก็สอดนิ้วเข้าไปจนสุดความยาวแม้ว่ามันจะฝืดเคืองเพียงใดก็ตาม

"อ๊า เจ็บ เอา เอาออกไปก่อน อ๊ะ" 

มือเล็กพยายามจะดันออกแต่ทว่าดูเหมือนจะไม่เป็นผล อีกฝ่ายยิ่งพยายามจะแทรกดันเข้ามาอยู่อย่างนั้น เขาบิดเร้าตัวไปมา น้ำตาที่ซึมเริ่มไหลอาบแก้ม 

แต่นั่นไม่ได้ทำให้คนรักเขาปรานีแต่อย่างใด ยังคงกระแทกระทั้นเรียวนิ้วไปเรื่อยๆจนความรู้สึกของลู่หานเริ่มแปรเปลี่ยนเมื่อมันโดนเข้าที่จุดกระสัน 

ราวกับมีคลื่นไฟฟ้าช็อตเข้าที่ร่างกาย เขาเผลอร้องเสียงหวานอย่างยั่วเย้า และดูเหมือนอีกฝ่ายจะจับจุดได้ กระแทกเรียวนิ้วย้ำที่จุดนั้นซ้ำไปซ้ำมาจนแก่นกายของเขาเริ่มแข็งขืน

"อ๊ะ .. อ๊า หมอ .. หมอคะ ครับ" 

"ว่าไงครับคนไข้" 

"มัน .. อื้อ!" 

หัวสมองของลู่หานขาวโพลนไปหมด เรียบเรียงคำถูกทั้งหมดแทบไม่ถูก เขารู้เพียงแต่ว่าเขาไม่สามารถหยุดมันได้อีกแล้ว

"ดูท่าคนไข้จะอาการไม่ดีแล้วนะครับ.."

"อ๊ะ อ๊า .."

"สงสัยต้องโดนฉีดยาซะแล้ว"

เซฮุนถอนเรียวนิ้วออกจากช่องทางรักรวดเร็วก่อนจะสอดแทรกสิ่งใหม่ที่อุ่นร้อนและแข็งขืนเข้าไปแทน ไม่ทันได้ตั้งตัว ลู่หานส่งเสียงร้อง มือเล็กกำผ้าปูเตียงเอาไว้จนยับยู่ยี่ ใบหน้าเหยเกเพราะความเจ็บปวด น้ำตาที่หยุดไปแล้วกลับมาไหลอีกครั้ง รู้สึกเหมือนทั้งร่างกำลังจะแยกแตกออกเป็นเสี่ยงๆ

"อึก เจ็บ มะ .. ไม่ไหวแล้ว หมอ เจ็บ .. จริงๆ" 

"เวลาโดนฉีดยาก็เจ็บแบบนี้แหละ.." 

ร่างสูงกระซิบริมหูเล็กพร้อมจูบก่ำแก้มอย่างปลอบประโลม จากนั้นก็กระแทกแก่นกายเข้าไปจนสุด ร่างเล็กผวาโอบกอดอีกฝ่ายเอาไว้แน่น 

"พอดันยาเข้าไป..ก็เจ็บอีกนิดหน่อย"

"อ๊ะ...อ๊า..."

ร่างสูงกระแทกแก่นกายเข้าออกอย่างเชื่องช้าแต่กดเน้นย้ำอย่างรุนแรงจนลู่หานเสียววาบที่ท้องช่องทุกครั้ง

"จากนั้นมันก็จะไม่เจ็บอีกแล้ว.."

สะโพกแกร่งเปลี่ยนจังหวะจากเนิบช้ามาเป็นรัวเร็วจนร่างเล็กสั่นเทิ้ม เงยหน้า เผยอปากหอบเอาออกซิเจนเข้าปอด ปลายเท้าเกร็งแข็งหงิกงอ ความรู้สึกเจ็บปวดแปรเปลี่ยนไปเป็นเสียวซ่านจนสมองแทบจะคิดอะไรไม่ออกไตร่ตรองอะไรไม่ได้

"อ๊ะ อ๊ะ อ๊า ซะ เซฮุน" 

"ครับผม.." 

"ไม่ อื้อ อึก ไม่ไหวแล้ว" 

และเมื่อภวตัณหาเดินมาถึงจุดสิ้นสุด กระจุกรวมตัวกันอยู่บริเวณท้องน้อยของเขา เซฮุนเร่งจังหวะถี่ขึ้นจนทั้งคู่ต่างถึงจุดสุดยอด ราวกับถูกร่างกายลอยขึ้นเหนือหมอกเมฆบนท้องฟ้าแล้วถูกกระตุกกลับลงมาบนพื้นดิน 

ทั้งคู่ต่างกระตุกเกร็งก่อนจะปลดปล่อยออกมาพร้อมกัน เสียงหอบเหนื่อยสอดประสานกันจนแทบจะเป็นเสียงเดียว

แฮ่ก ..

เซฮุนทิ้งตัวลงบนเตียงเคียงข้างกับลู่หาน ดึงรั้งร่างเล็กเข้ามากอดแน่น จูบที่หน้าผากเนียนอย่างนึกรัก ร่างเล็กหลับตาพริ้มรับสัมผัสก่อนจะเอื้อมมือไปโอบกอดอีกฝ่ายไว้ แต่ว่ามือมันดันลงต่ำไปหน่อย .. 

"อยากโดนฉีดยาอีกรอบหรือไง" 

#ficdrunkondear

SO GO BACK TO DEK-D GUYS <3

CUT - DRUNK ON HIM CH. 16

/'16/

ร่างสูงผลักแบคฮยอนให้ล้มลงบนเตียงกว้างก่อนจะใช้ทั้งตัวโถมเข้าหา เขากดจูบเบาๆลงบนกลีบปากเล็กที่แสนพูดมากนั่น แบคฮยอนไม่ได้ขัดขืนอีกทั้งยังคงส่งสองแขนไปโอบรอบคอของอีกฝ่าย 

มือหนาซุกซนเข้าไปใส่เสื้อนักศึกษาสีขาว ลูบไล้หน้าท้องแบนราบและเอวคอดไปมาอย่างแผ่วเบา แบคฮยอนเริ่มหายใจติดขัดเมื่ออีกฝ่ายลงมือลงต่ำลงไปกว่านั้นและทำการปลุกปั่นอารมณ์เขา ชานยอลใช้มือดึงกางเกงบ๊อกเซอร์ของแบคฮยอนก่อนเพื่อที่จะได้ทำอะไรถนัดๆ 

"อ๊ะ อื้อ .." 

ชานยอลขยับข้อมือเร็วบ้างช้าบ้างราวกับอยากจะแกล้งคนตัวเล็ก แบคฮยอนรู้ตัวที่โดนกลั่นแกล้งแต่ก็เก็บอารมณ์เอาไว้ไม่อยู่จนร้องเสียงหวานเอ่ยร้องขออย่างไม่อาย

"อย่าแกล้ง .. อึก อ๊ะ ทำสักที" 

"ทำอะไรคะ" ชานยอลยกยิ้มเจ้าเล่ห์ก่อนจะจูบที่ปลายคางร่างเล็กที่บิดตัวเร่าด้วยความเสียวซ่านอยู่อย่างนั้น

"อ๊ะ ทำ .. อย่างว่า"

เมื่อแฟนตัวเล็กเรียกร้องอย่างนั้น ชานยอลก็ไม่คิดที่จะขัดศรัทธา เขาปลดกระดุมเสื้อของแบคฮยอนออกจนหมด เผยอให้เห็นผิวขาวเนียนที่เต็มไปด้วยรอยสีกุหลาบที่เขาทำทิ้งเอาไว้เมื่อคืนเต็มไปหมด ก็แบคฮยอนอยากทำตัวน่ารักเอง ใครจะไปทนได้กันล่ะ 

ร่างสูงดันตัวขึ้นเล็กน้อย จูบพรมเบาๆที่ต้นคอขาวก่อนจะเลื่อนใบหน้าต่ำลงมาเพื่อครอบครองยอดอกนุ่ม แบคฮยอนสะดุ้งเล็กน้อยก่อนจะครางอือในคอ ร่างสูงดูดดุนรุนแรง ส่งปลายลิ้นระรัวหนักลงบนปลายยอดจนขึ้นสีจัด

และแน่นอนว่ามือของชานยอลก็ยังคงทำหน้าที่ต่อไป ชานยอลใช้สองนิ้วสอดเข้าไปในช่องทางรักอย่างรวดเร็วและโดนจุดกระสันพอดิบพอดีจนแบคฮยอนถึงกับต้องกัดริมฝีปากตัวเองเพื่อกลั้นอารมณ์ 

และเมื่อคิดว่าอะไรๆเริ่มเข้าที่แล้ว ชานยอลจึงถอดบ๊อกเซอร์ของตัวเองออกบ้าง ก่อนจะสอดใส่เข้าไปทีเดียวจนหมด 

"อ๊า อะ .. ไอ้พี่นี่"

แบคฮยอนผวากอดคอร่างสูงก่อนกลับก่นด่าแฟนตัวเองที่อยู่ๆก็พรวดพราดเข้ามา 

"หื้ม อะไรคะคนดี"

ชานยอลทำไม่รู้ไม่ชี้ จูบที่หน้าผากเนียนก่อนจะเริ่มขยับกายเป็นจังหวะช้าๆเนิบนาบ อุณหภูมิห้องที่หนาวเย็นไม่ช่วยอะไร ความเร่าร้อนทำให้เหงื่อของเขาและแบคฮยอนออกจนร่างกายเปียกชุ่ม ร่างสูงเริ่มเร่งจังหวะขยับกายเข้าออก และทุกครั้งมันโดนจุดกระสันของแบคฮยอนจนเขาถึงกัดริมฝีปากระบายความรู้สึกนี้ สลับกับครางเสียงอื้อในลำคออย่างพึงพอใจ 

ยิ่งนานวันชานยอลยิ่งรู้จุดสร้างความรู้สึกในร่างกายเขามากขึ้น ไม่รู้ว่าด้วยความบังเอิญ ความใส่ใจ หรือว่าเพราะทำการสำรวจอยู่ในทุกๆค่ำคืน

"เร็ว อึก .. เร็วอีก" 

เสียงหวานร้องให้เร่งเพราะเขากำลังจะเห็นสวรรค์รำไรแล้ว ร่างสูงเร่งจังหวะรุนแรงมากยิ่งขึ้นจนร่างเล็กสั่นคลอน ผ้าปูสีขาวยับยู่ยี่ไปหมด ไม่นานร่างเล็กก็กระตุกเกร็ง ความอุ่นร้อนพุ่งเปอะเปื้อนกระจายเต็มที่หน้าท้องของเขาเอง ในขณะเดียวกันชานยอลก็ถึงที่สุดเขาฉีดความอุ่นร้อนพุ่งเข้าด้านในนั่น แบคฮยอนขนลุกและร้อนวาบทันที ร่างสูงค่อยๆถอนแก่นกายออกมาช้าๆ ก้มจูบที่หน้าผาก ก่ำแก้มและริมฝีปากของคนรักซ้ำๆ

เขารู้สึกเหมือนเขากำลังโดนของเลย .. 

ยามที่มองร่างเล็กนอนหอบหายใจหนักหน่วง ริมฝีปากขึ้นสีเด่นชัด นัยน์ตาเปรยสีน้ำตาลที่มองมายังเขา .. มองมายังเขาแค่คนเดียว 

เขาตกหลุมรักที่แบคฮยอนสร้าง .. และตอนนี้กำลังโดนกลบฝังให้ไปไหนไม่รอดอีกชั่วชีวิต

#ficdrunkonhim

SO GET BACK TO DEK-D GUYS <3