CUT;NC15 - OH! MY NERDY

       

/'15/

         ลู่หานถูกเซฮุนดึงเข้าไปหาโดยที่ไม่ทันได้ตั้งตัว ร่างทั้งร่างโน้มเอียงทับอีกฝ่าย เขาจิ๊ปากอย่างหงุดหงิดใจตอนที่เห็นว่าใบหน้านั่นอยู่ห่างไม่ถึงคืบ 

        ดวงตาสีเข้มฉายแววหื่นกระหายฉายชัดแจ้ง ริมฝีปากหนาเผยอออกหอบหายใจ กรุ่นกลิ่นแห่งกายโดดเด่น ลู่หานรู้สึกเหมือนจะเสียสติไปชั่วครู่ 

        จมูกโด่งสันฝังลงที่ก่ำแก้มใส ซุกไซร้ลากไล้ลงมาที่ลำคอ มือซุกซนสอดใส่เข้าเสื้อยืดสีอ่อนอย่างไม่รีรอ

        ฝ่ามืออุ่นร้อนสร้างสัมผัสแปลกใหม่ ผิวกายเย็นเยียบของลู่หานเริ่มมีความรู้สึก ราวกับมีใครมาจุดไฟอยู่ในร่าง เขาถูกกระตุ้นให้ติดได้โดยง่าย 

        เปลือกตาสีอ่อนปิดลงอย่างช่วยไม่ได้ เขาจินตนาการถึงเรียวนิ้วที่ประพรมอยู่ทั่วร่าง 

        และตอนนั้นเองที่มือหนาสอดเข้าไปในกางเกงขาสั้นของเขา สติสัมปชัญญะที่หลุดลอยหายไปก็กลับเข้าร่างมา

        “ไม่ๆ อีเหี้ย ไม่” ลู่หานผละตัวออกจากเซฮุนอย่างแรง

        กูจะไม่ยอมเสียเอกราชที่เฝ้าทะนุถนอมมาตลอด 24 ปีให้ใครเด็ดขาด

        “ทำไม” เสียงแหบห้าวถามขึ้นอย่างใส่อารมณ์

        “มึงยังมีหน้ามาถามอี๊กก” 

        ไม่ทันที่จะได้สาธยายความอะไรต่อ สุ่มเสียงทั้งหมดก็ถูกดูดกลืนหาย ริมฝีปากอบอุ่นประกบเข้าอย่างลึกซึ้ง ดูดดื่มเข้มข้น 

        นิ้วเรียวยาวของคนตัวสูงสอดเข้ามาในโพรงปากนุ่ม บังคับให้ปากเล็กเผยออ้ามากกว่า เขาจะได้ลุกล้ำพื้นที่ได้อย่างสะดวก 

        และแล้วสติของลู่หานที่เพิ่งกอบกู้มาได้เลือนรางหลุดหายไปอีกครั้ง ... 

        คราวนี้ไม่มีทีท่าว่าจะกลับมาง่ายดายเหมือนเก่า เซฮุนเรียนรู้ที่จะไม่ทำอะไรกระโตกกระตาก 

        ค่อยๆตะล่อมหลอกล่อจนเหยื่อแสนอ่อนไหวติดกับ สัมผัสบางเบายั่วเย้าปลุกอารมณ์ 

        ลู่หานเตลิดไปไกลเกินกว่าจะกู่ตัวเองกลับ ทุกอย่างราบลื่น พวกเขาสัมผัสซึ่งกันและกันด้วยความหลงใหล มันแปลกใหม่แต่ก็ไม่ผิดธรรมชาติ ลู่หานโอนเอียงใจจำยอม 

        ทว่าเมื่อเรียวนิ้วสอดฝืนเข้าช่องทางคับแคบ ความตระหนักรู้ของลู่หานก็กลับมาอีกครั้ง 

        เขากระถดตัวหลบหนี ใบหน้าแดงก่ำ พยายามอย่างยิ่งที่จะรวบรวมน้ำเสียงเพื่อพูดอะไรบางอย่าง 

        “มึง คือ มันไม่ได้” 

        เสียงหวานละล่ำลักออกไป ทว่าดูเหมือนอีกฝ่ายจะไม่ได้สนใจสุ่มเสียงนั้น ยังคงทำตามอำเภอใจ ริมฝีปากหนาจูบซับเบาๆที่ลำคอขาว 

        ลู่หานรู้ดีว่าผู้ชายตรงหน้าคนนี้ไม่ใช่ใครที่เขาเคยรู้จัก แต่การจะปฏิเสธสัมผัสนั้นมันไม่ง่ายอย่างที่คิด 

        “เซฮุน หยุดเถอะนะ...” 

        “พูดเสียงกระเซ้าแบบนี้ใครจะไปหยุดได้วะ”

        และตอนนั้นเองที่ลู่หานหลุดออกจากภวังค์แห่งอารมณ์ ดวงตาที่เปรยปรือยั่วเย้าตื่นเต็มตา ริมฝีปากที่เผยออ้าหุบลงฉับพลัน

        “ได้ งั้นกูจะพูดแบบดุดันละนะ— เซฮุน หยุดไอ้สัด ถ้ามึงไม่หยุดกูจะตัดไข่มึง!” 

        ลู่หานพูดกระแทกเสียงพร้อมกับผลักร่างสูงออกจากกาย เซฮุนทำหน้าเหวอไปพักหนึ่ง ยีหัวอย่างหงุดหงิดใจ ก่อนจะสารภาพกับคนตัวเล็กออกไป

        “ตอนนี้น่ะนะ กูไม่ไหวแล้ว ทรมานมาก ร่างกายมันร้อนไปหมด”

        “เออรู้ แต่ที่ไม่รู้คือทำไมมึงถึงเป็นแบบนี้” 

        “กูก็ไม่รู้” 

        “งั้นตอนนี้สิ่งที่มึงคิดในหัวคืออะไร” ลู่หานถามออกไป

        “อยากเอามึง อยากเอาจนกว่ามึงจะลุกไม่ได้” 

        และเมื่อได้ยินคำตอบแบบนั้น ลู่หานก็ติดสตั๊นไปหกสิบวิ เขาก็รู้แหละนะเรื่องแบบนั้น แต่ไม่คิดว่าเจ้าแว่นนี่จะพูดออกมาแบบโจ่งแจ้งขนาดนี้

        “เยี่ยมมากไอ้เพื่อนยาก” 

        คราวนี้เป็นเขาที่ยีเรือนผมของตัวเอง ดวงตากลมโตเสมองร่างสูงที่นั่งห่างออกไปไม่ไกลนัก 

        เซฮุนสวมใส่เสื้อผ้าอยู่ครบ ไม่มีส่วนไหนผิดปกตินอกเหนือจากใบหน้าหื่นกระหายกับแก่นกายที่แข็งขืนเด่นชัด ลมหายใจหอบถี่นั่นทำให้เขานึกถึงอะไรบางอย่าง 

        ร่างสูงตอนนี้คล้ายกับสัตว์ที่กำลังเข้าฤดูผสมพันธุ์ และเมื่อคิดได้แบบนั้นเขาจึงเอ่ยถามอีกฝ่ายออกไป

        “ก่อนหน้านี้มึงกินอะไรเข้าไป”

        “น้ำ” เสียงแหบห้าวร้องตอบ 

        “น้ำเหี้ยไร”

        “เชี้ย มึง กูไม่ไหวแล้ว” ร่างสูงกระโจนเข้าใส่เขาราวกับสัตว์ร้ายที่วิ่งเข้าตะครุบเหยื่อ

        “เดี๋ยวก่อนไอ้สัด ตอบกู มึงกินน้ำอะไรเข้าไป”

        “น้ำสีส้มในตู้เย็น!” 

        เสียงห้าวตะคอกใส่ก่อนจะถอดกางเกงขาสั้นของเขาออกอย่างรวดเร็ว

        และตอนนั้นเองที่ลู่หานตระหนักได้ถึงความผิดพลาดครั้งใหญ่ในชีวิตรอบที่ 3548 

        ใบหน้าหวานเบ้เหยเกอย่างสุดจะเซ็งกับชีวิตบัดซบ 

        น้ำนั่นเป็นหนึ่งในตัวอย่างผลการทดลองของเขา เมื่อต้นเดือนมีบริษัทคู่ค้ารายใหญ่ต้องการให้แลปของเขาผลิตตัวยาที่มีผลกระตุ้นความต้องการทางเพศ 

        ผลการทดลองในระยะแรกนั้น มันไม่เป็นผลดีเท่าไหร่นัก เขาจึงคิดว่าจะเอามันมาปรับสูตรอะไรเล็กน้อยให้มันได้ผลที่มีประสิทธิภาพร่วมกับเพื่อนที่ทำงานอยู่คนละแลปแต่มีความรู้ความสามารถเรื่องยา 

        เขาเลยนำมันกลับมาห้อง กะว่าพรุ่งนี้หลังเลิกงานจะเดินทางไปหาเพื่อน 

        แต่แล้ว แต่แล้ว แต่แล้วววว ... 

        “แล้วมึงแดกเข้าไปทำไมอีควาย แดกทำไมมม” 

        มือบางตบตีเข้าที่แผ่นอกแกร่ง ขาเรียวดีดดิ้นไปมา ยาก็ไม่ได้แก้ แถมยังต้องมาตกอยู่ในสถานการณ์ห่าเหวนี้อีก 

        และระหว่างที่ลู่หานกำลังกล่าวโทษบุญกรรมที่ทำมาน้อยของตัวเองอยู่นั้น

         เขาก็คิดขึ้นมาได้ว่า หรือความจริงแล้วแต้มบุญของเขามันจะไม่หมดเสียทีเดียว การที่เซฮุนดื่มยาเข้าไปแบบนี้ก็เป็นการดีไม่ใช่หรือที่จะทดสอบประสิทธิภาพของยาในตัวคนจริงๆ 

        แต่ว่า...เราจำเป็นต้องพลีกายเพื่องานขนาดนี้กันเชียวหรือ วินาทีนั้นเขาเข้าใจความรู้สึกทหารกล้าที่เสียสละตนเองเพื่อชาติในทันที

        ลู่หานชั่งใจอยู่นาน ในขณะที่อาการของเซฮุนก็ดูเหมือนจะทวีความรุนแรงขึ้นเรื่อยๆ แก่นกายนั่นแข็งขืนปูดโปนพ้นเนื้อผ้า 

        เขาเข้าใจความรู้สึกที่แสนทรมานจากการที่ไม่ได้ปลดปล่อยดีมากกว่าใคร 

        “กูยอมแค่ครั้งนี้ครั้งเดียว...นะ” 

        ลู่หานเอ่ยอย่างเสียไม่ได้ สีหน้าของคนตัวสูงดีใจเหมือนลิงโลด ก้มลงหอมแก้มใสซ้ายขวา เขาถอนหายใจอย่างปลงตก

        จริงๆแล้วเขาก็รู้ดีว่าตัวเองนั้นไม่สามารถปฏิเสธอีกฝ่ายได้ 

        นัยน์ตาสีน้ำตาลคู่นั้นมันมีอะไรบางอย่างที่ดึงดูดเขามากกว่าความใคร่ตัณหาที่เกิดจากความผิดพลาด 

        วูบหนึ่งเขามีความรู้สึกว่าเซฮุนต้องการเขาจากใจจริง

        มันคงไม่เสียหายอะไรมากนักหรอก เขาคิดแบบนั้น และเขาก็ได้รับรู้ในเวลาต่อมาว่าที่ตัวเองคิดไปนั้นผิดถนัดสิ้นดี!

#ficmynerdy

เป็นเอ็นซีที่ไม่ควรเรียกตัวเองว่าเอ็นซีอะ5555555555555555555555555555555555555555555555555555555555555555555555555555555555555555555555555555555555555555555555555555555555555555555555555555555555555555555555555555555555555555555555555555555555555555